نویسنده :
مینو - ساعت ٦:٠۸ ب.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۳٠
من زاری های کودک گمشده ای را
زیسته ام
که جهان تنهایی کوچک غمگینش بود ...
نویسنده :
مینو - ساعت ۱٠:۱٦ ب.ظ روز ۱۳۸٥/٩/٢٢
صبح
با صداي پرنده اي آغاز مي شود
كه تمام شب
در خوابهايم پرواز كرده است
اگر در اين سپيدي خاموش
پرنده رويايم نخواند
باور اين آفتاب
كه آغوش گشوده است
خيالي بيش نخواهد بود ...
نویسنده :
مینو - ساعت ٧:٥٧ ب.ظ روز ۱۳۸٥/٩/۱٥
به چه مي انديشي ؟!
كه در و ديوار خو كرده به خاموشي، مي لرزند ...
اينجا آنقدر كوچك است كه چون سكوت مي كني شنيده مي شود
پلكي بزن ،
صداي نگاهت شنيدني است !!!
نویسنده :
مینو - ساعت ٩:۳٦ ب.ظ روز ۱۳۸٥/٩/٧
عاقبت يك روز ...
مي گريزم از فسون ديده ترديد
مي تراوم همچو عطري از گل رنگين رؤياها
مي روم تا ساحل خورشيد .
در جهاني خفته در آرامشي جاويد
من از آنجا سرخوش و آزاد
ديده مي دوزم به دنيايي كه چشم پرفسون تو
راه هايش را به چشمم تار مي سازد
ديده مي دوزم به دنيايي كه چشم پرفسون تو
همچنان در ظلمت رازش
گرد آن ديوار مي سازد ...
نظرات () 
