سال تو

    وقتی

               تکه های شکسته ات              را

  بهم پیوند زدم

                         تصویر معصومانه ای               خنده زد 

  آن شب که

                    دستانت          

                            از تصویر گریخت

                   فرو رفت                  فریادت به عمق زمین

  و من فهمیدم

                                طوفان               دستان مرا نیز با خود خواهد  برد ...

      من برای سالها می نویسم

                                                سالها بعد که چشمان تو عاشق می شوند

 افسوس که قصه مادربزرگ درست بود

                                                       همیشه یکی بود و یکی نبود ...

         نفس هایت

                               چه زيركانه به گر گرفتن روانم كمك مي كنند

چگونه با پيكري بي دست

تو را در آغوش بگيرم اي مست

                                                   اين است

                                                   رستاخيز چشمانت

پس هرگز نگو نگاهم كن !!!

.

    می دانم زندگی کتیبه ای است پنهان

                                                     پشت یک خواب عمیق

       دیگر صحبت هیچ آرزویی نیست !

                                         این شاخه تردید            از خاکستر رؤياي من بر آمده است ...